Emma Spannenberg

Als menselijke soort staan we super dichtbij andere diersoorten, die net als wij kunnen voelen, spelen, genieten, vrienden maken, dingen leren en in veel gevallen ook erg slim zijn. 

Toen ik zo’n 3,5 jaar geleden besloot dat ik minder vlees wilde eten, voelde veganisme voor mij nog enorm ver weg. Ik denk dat dit voor heel veel (nog)niet-vegans zo kan voelen. Inmiddels ben ik 2 jaar vegan en denk ik dat de kern van veganisme voor iedereen eigenlijk heel erg dichtbij ligt. Stel dat iemand in het park een hond in elkaar schopt, wat zouden de meeste voorbijgangers dan doen? Ik denk dat veel mensen de hond te hulp zouden schieten. Deze empathie is in mijn ogen de kern van veganisme: het erkennen van en niet willen meewerken aan dierenleed. 

We voelen ons terecht verbonden met die hond in het park en voelen zijn pijn, maar dit geldt niet voor de koe op ons bord. Terwijl zij óók pijn voelde. Maar in plaats van haar te hulp te schieten, betalen we voor de kogel door haar hoofd.

Toen ik in een vegan facebookgroep Lonneke’s post over haar idee van de tentoonstelling zag, dacht ik gelijk: dit is tof! Ik was al langere tijd in mijn hoofd bezig met verschillende ideeën over activisme, omdat ik graag mijn perspectief wil delen en mensen aan het denken wil zetten. Het idee om mensen letterlijk oog in oog te stellen met verschillende dieren vond ik super vet. Ik reageerde op haar post dat ik wel wilde helpen met het organiseren van de tentoonstelling en zo geschiedde. Ik hoop dat de tentoonstelling overbrengt dat we verbonden zijn met alle dieren en dat ze stuk voor stuk onze empathie verdienen. Want dat is – als je het mij vraagt – waar veganisme om draait.